یکی عمر می توان سخن از زلف یار گفت
در بند آن مباش که مضمون نمانده است
آمانسیز داریخمالارینا
کونلومده بیر مارال یاشاییر،آیدی بلکه ده
یوخسا ازلده قیسمت اولان پایدی بلکه ده
نملی،خومار باخیشلاری قاب قاب عاراق ساتیر
قاشلار خیالدا تیر چکیلن یایدی بلکه ده
یئل ساچلاریندا ماهنی قوشور،سئوگی بسله ییر
قوشما،گرایلی نغمه سی،نای نایدی بلکه ده
هرگون دئشیر منی یئنی بیر سورغو،بیلمیرم ــ
ــ نیلیم؟ اورکده حسرتینه تایدی بلکه ده
گئتدینسه گلمه یین هاچانا قالدی کیم بیلیر؟!
باختیم دا دوز دئمیر ،امه ییم زایدی بلکه ده
گئتدینسه گوزلریم ائله سنسیز قان آغلاییر
هرکیم گورور دئییر: قورموش چایدی بلکه ده
هئچ بیلمه سم ده سئوگی ندیر،بیلدییم بودور:
کونلومده بیر مارال یاشاییر ، آیدی بلکه ده!؟
وقتی دلم کنار خیالت پناه می گیرد
انگار قاب پنجره ها را پگاه می گیرد
حس می کنم که هستی و افسوس نیستی انگار
حسرت بساط آینه ها را به آه می گیرد
پرواز میکنم به هوایی که بغض می بارد
جایی که دل به تلخی هر شامگاه می گیرد
می بخشی این کلام نسنجیده ی مرا بانو
می دانم عاشقی دلت از حرف راه می گیردـ
ـمی خواهم از خیال تو دیگر رها...نــــمی خواهم
احساس می کنم یقه ام را گناه می گیرد
آنقدر باشکوهی و ماهی ،خود خدا اغلب
از قصد با فرشته تو را اشتباه می گیرد
یکروز اگر خدای نکرده نباشی و ...حتما
حتما خدا به سر در دنیا سیاه می گیرد
باور کن از عزیزی عالم فراتری ،وقتی
چشمت مدام یوسف از این قعر چاه می گیرد
...
تا می رسم به آخر شعرم جدای از حسرت
حال مرا جواب سئوالی تباه می گیرد:
آیا پلنگ وحشی عاشق خمار می میرد؟
یا بر خلاف عادت دیرینه ماه می گیرد؟
دیگر هیچ
شبی تمام دلم زخم خورد و دیگر هیچ.
«من عاشقت شده ام»باز مُرد و دیگر هیچ.
دل از نبود تو مانند کودکِ سرما
چه بی مقدمه ! در خود فسرد و دیگر هیچ.
ستاره ها همه سوسو زنان نمی شد آه...
که تا ستاره ی آخرشمُرد و دیگر هیچ.
شبم بدون تو در سر هوای مردن داشت
ومن بدون تو خوابم نبُرد و دیگر هیچ.
شرابخانه ی چشمت مدام* میریزد
و اشک گونه ی شرمت که دُرد و دیگر هیچ.
نگاه سرد تو سنگین تر از گناهم بود
و جنس این دل تنگم که تُرد و دیگر هیچ.
مچاله شد غزلم در میان دستانت
دلم،میان غزل جان سپرد و دیگر هیچ.
*مدام = شراب
--------------------------------------------------------------------------------------------
بی تاب
تو نیستی بانو
آسمان کشتی ارباب هنر می شکند!
و کبوتر دلم
تاب
تاب
بتاب بانو
بتاب
نگاهت طعم یاس دارد
آنگونه که
انگار از سرزمین بقیع آمده باشی.
و مقدسی
آنگونه که
انگار مسیح را زاده باشی.
اصلا به کسی چه مربوط است که
اینقدر فرشته ای؟!
بتاب بانو
بتاب.
خیالت تشنگی انگیز و من باران بارانم
نگاهت هی غزل پرداز و من با طبع ویرانم
نمیدانم چه می خواهم بگویم هیچ می پرسی؟
سئوالی را که من دیگر جوابش را نمیدانم؟
سئوالی سخت مشکل ها...چه می خواهی از این تنها؟
و من هم از جواب خود به هر نحوی پشیمانم
پلنگ پنجه خالی را ملامت میکنی؟باشد
...من از ماهی به این ماهی خودم هم سخت حیرانم
"به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم"
چنین باد از بهشت بی تو بودن ها گریزانم!
که گفتی دل بکن،کندم ولی بانو نمیدانی
که از عادت به تنهایی چه اندازه هراسانم؟
و گفتی دوستت دارم که من شاعر شوم اما
خودت با این غزل دیدی که شبگردی پریشانم
و عاصی شد غزل از دست من برگرد دیگر ناز...
که با جادوی چشمانت کشیدی سوی عصیانم
اگر گفتم خداحافظ خطا کردم پری وارم
بیا بگذر که از کرده پشیمانم، پشیمانم
آه
من
باران
عصر جمعه
و عاشقانه ها که ساکتند و روز بی آفتاب
عینهو هوای سرب کیمیایی
بدجوری دلگیره لاکردار
.
.
راستی آقا کی میایی؟
بغض شیشه ها داشت می شکست
همیشه صدای باران آرامم می کرد
اما قناری خیلی تقلا می کرد تا بفهمم
...
آخر می خواست برود
آخر می خواستم بماند
آخر نفهمیدم و
...
هر چه آواز بلد بود خوانده بود
هر چه هنر داشت رو کرده بود
امروز هم که برایم مرده بود!
آه ..
باران هنوز بند نیامده بود.
وقت تن شستن ماه
قند توی دل برکه آب شده بود
با این همه
وقتی می خواست به آسمان برگردد
آب از آب تکان نخورد !
باخیشین یامان دولاشیب جانیما
بوینومدان سالانمیرام گوزلرینی،دئیه
یئنه ده ایچیرم
یئنه ده ایچیرم
ایچیرم اونودام سنی
ایچیرم اونودام اوزومی
ایچیرم گیله لر ساغلیغینا !
آغاز فرشته
پایان من بود
روبرویم جاده ای خیس و بی انتها...
فقط همینم مانده بود که دل به جاده هم بدهم
چاره ای نبود باید...
اما چشمهایش؟
شراب؟دریا؟
آه حتی نمی دانم شعر چیست؟!
شاعران بسیاری از تو در غزل گفتند
شعر چشمهایت را ناز و بی بدل گفتند
در خیال لبهایت خنده ها معطل ، آه
از نگاه من اما بارش عسل گفتند
چهره ها سئوال انگیز!؟ این چه طرز زیبایی است؟!
واقعا که بی همتاست! مردم محل گفتند
کاش می شد از تو برد کاش می شد از تو مرد
شاعران به این حسم آرزو ، امل، گفتند
باید عاشقت می بود تا به عمق تو پی برد
صرف از تو گفتن را علم بی عمل گفتند
سعد و نحس ایامم بستگی به چشمت داشت
آخرین نگاهت را هدیه ی زحل گفتند
شاعران ناشی هم! از روایتت ماندند
با خیال اندامت شعر مبتذل گفتند.
دست آخر
اگر باز هم دل حکم کرده بود
من بریده بودم
و نمی توانستم ببینم
برده است و
دارد می خندد!
سلام به همگی
حتما حقیر را به خاطر اینکه مشغله ی درسی مانع حضور زود به زود
و پاسخ دادن به کامنتهایتان شده است، خواهید بخشید.اما این غزل،
دوست داشتم پائیز از راه برسد و من این غزل را به این بهانه تقدیم شما نمایم.
چکیر اؤلوم یئلی قمچی بو لوت قوواقلارا سنسیز
گئدیبدی شنلیگیمیز، یاز دوننده سورگون اولوبدور
و دسته- دسته قارانقوش کؤچور اوزاقلارا سنسیز
ائشیکده – ائوده گولوش قالماییب آپاردین اؤزونله
یاتیب کدر توزو قات – قات سویوق اوتاقلارا سنسیز
یاغیش یاغیر، هاوا توتغون، آتیشقالار گؤزو دولموش
آدین گلیر دیله، حسرت سوزور دوداقلارا سنسیز
سو سپدیگیم یئره نرگیز بیتیب منیم کیمی یالقیز
گؤزون تیکیر یولا قان اوددورورشافاقلارا سنسیز
منیم کی سئوگیمی هئچ کیمسه آلماییر، باری سن باخ
یولوندا گؤر نئجه کؤنلوم دوشوب آیاقلارا سنسیز!؟
قاییت آماندی قاییت! گؤر اورهکده قالماغی یوخسا
شئعیر یامان تله سیر آغناسین واراقلارا سنسیر
حسرت همیشگی
حرفهای ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!
پیش از آنکه باخبر شوی
لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود
آی..
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!
(قیصر امین پور)
از خویش تا به تو برسد صد غزل سرود
مردی که هیچ وقت سرودن بلد نبود
آیینه بودنش به کسی که ضرر نداشت
وقتی کسی غبار دلش را نمی زدود
می خواست با جنون خودش کم کمک کنار...
اما به دوست داشتنت خو گرفته بود
می خواست تا به اوج رهایی سفر کند
از شهر نا نجیب و هوایی پر از کبود
اما خیال بودن با تو نمی گذاشت
تا آورد به تلخی تقدیر سر فرود
انگار مرد خسته تر از قبل می گریخت
از خویش و از توالی و سیگار و شعر و عود
شاعر ضمیر شعر خودت را عوض بکن
تا تر شود معاشقه از گفت و از شنود
خاتون چگونه بگذرم از تو؟ از عاشقی؟
از شعر چشمهای تو ؟در شهر پر حسود
در این نبود عاطفه تنها خیال تو
آغوش خود به غربت تنهاییم گشود
این ماهی دلم شده خسته از آب و تاب
باید بگیری و بسپاری به دست رود
وقتی زبان شعر و غزلهام ساکتند
لطفی ندارد این همه ماندن در این رکود
حالا که وقت وقت خداحافظی نبود !؟
گفتی:چه خوب دیر نشد ناگهان چه زود !
باشد برو...برو به خدا می سپارمت...
نفرین به این تلاقی دشنام با درود!
مانده از تو در دلم این شور بی سامان عزیز
رد پایی از تو و هی سوز بی پایان عزیز
باز هم یکشنبه شد انجیل چشمت قبله ام
بسته ام زنار لاقیدی شدم صنعان عزیز
زخم یک تردید بی فرجام عذابم میدهد
سر کنم من با کدامین عهد یا پیمان عزیز؟
بی تو ماندن را نمیخواهم ولی دیگر مپرس
تا نکردم من چرا با داغ تو آسان عزیز؟
طالع نحسم خزان رفتنت را دیده است
کاش می شد بشکند این فال و این فنجان عزیز
با خیال و آرزوی تو هوایی میشود
مرغ احساسم که دل بسته به این زندان عزیز
هر چه گشتم تا نشانی از تو ...میدانم فقط
مانده از تو این غزل،این شعر بی عنوان عزیز
سلام ببخشید که بازم دیر اومدم راستش میخواستم با غزل بروز بشم
ولی یه وقتایی هست که آدم نمیتونه همه حرفاشو با غزل بگه به قول
فریبا عباسی:از من مخواه تا غزلی دست و پا کنم
احساس من درون غزل جا نمیشود.
به همین خاطر با این دلسروده های ناقابل خدمت رسیدم باشد که
دوستان تحفه سبزم رو بپذیرند و حضورم ملال کسی رو برنیانگیزد.
فرشته ای سپیدپوش
در زمینه ای به رنگ سرمه ای روشن
با تاجی از بلور
وستاره هایی که دور و بر میدرخشند
واخمی مقدس که زیباترش نموده..
...
خاتون چقدر خوش عکسی راستی !؟
-----------------------------------------------
کاش میشد برگردی
با این بارانی که من می بینم
شاید هیچ وقت آبها از آسیاب نیفتند!
-----------------------------------------------
تکلیف آینده ام روشن شد
وقتی فهمیدم
دنیا در تاریکی چشمان تو خلاصه می شود!
-----------------------------------------------
نه سن گلیرسن
نه ده من باشقاسینی
سئومه ییم گلیر.
-----------------------------------------------
مجنون که سهل است لیلا که تو باشی،
بیدها هم به این زودی عاقل نخواهند شد.
----------------------------------------------
تو چقدر بزرگی
وقتی دنیا به این کوچکی است.
---------------------------------------------
سن باخماسان
قاپی قاپی گوزلرینی دیله نه جه یم
آنجاق گیلئیلی اولمیاسان
بیرگون دئسه لر:
بیر دیله نچی ده سئویردی سنی.
--------------------------------------------
وقتی دلم گرفته است
از سر و رویت شاعری می بارد!
-------------------------------------------
بوی ادکلنم چه بی رمق خواهد بود
وقتی تو سرما خورده باشی.
-------------------------------------------
چقدر رو دست خوردی
وقتی فهمیدی
من در آن ماجرا دست نداشتم!
عشق که دست خود آدم نیست.
------------------------------------------
با موهایت چقدر دروغ بافتم
تا دست از سرت بردارند!
آدالار
گاهي اسطوره
عدل و ادب
جام جميل
غزلسرا
سهند
قاراباليق
غزل دوستاغي
گودو مي آيد
روي ماه خداوند را ببوس
بوخنار
موسيقي و ادبيات
گرودمانا
نارنجابي
روهان
داملالار
ياشيل
قيزيل كمند
يالقيز آغاج
به اتهام غزل
من آدم شده ام
اوچلوك
ناخيش
از دوشنبه تا تهران
داغ سیز دومان
دوشونجه لر شلاله سی
سنسیز اپریتدی...
آی ساوالان
یک سینه غزل
