پاییز

^{سلام به همگی}

^{حتما حقیر را به خاطر اینکه مشغله ی درسی مانع حضور زود به زود}

^{و پاسخ دادن به کامنتهایتان شده است، خواهید بخشید.اما این غزل،}

^{دوست داشتم پائیز از راه برسد و من این غزل را به این بهانه تقدیم شما نمایم.}

 

 پاییز گلیر، یئنه یارپاق قونور بو باغلارا سنسیز 

چکیر اؤلوم یئلی قمچی بو لوت قوواقلارا سنسیز

گئدیبدی شنلیگیمیز، یاز دوننده سورگون اولوبدور

و دسته- دسته قارانقوش کؤچور اوزاقلارا سنسیز

ائشیکده – ائوده گولوش قالماییب آپاردین اؤزونله

یاتیب کدر توزو قات – قات سویوق اوتاقلارا سنسیز

یاغیش یاغیر، هاوا توتغون، آتیشقالار گؤزو دولموش

آدین گلیر دیله، حسرت سوزور دوداقلارا سنسیز

سو سپدیگیم یئره نرگیز بیتیب منیم کیمی یالقیز

گؤزون تیکیر یولا قان اوددورورشافاقلارا سنسیز

منیم کی سئوگیمی هئچ کیمسه آلماییر، باری سن باخ

یولوندا گؤر نئجه کؤنلوم دوشوب آیاقلارا سنسیز!؟

قاییت آماندی قاییت! گؤر اوره‌کده قالماغی یوخسا

شئعیر یامان تله سیر آغناسین واراقلارا سنسیر

 

باز هم همان حكايت هميشگي!

                                                                                              

                                                                                                 حسرت همیشگی

                                                                                        حرفهای ما هنوز ناتمام...

                                                                                                                     تا نگاه می کنی:

                                                                                                                     وقت رفتن است

                                                                                                                     باز هم همان حکایت همیشگی!

                                                                                                                    پیش از آنکه باخبر شوی

                                                                                                                   لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

                                                                                                                   آی..

                                                                                                                   ای دریغ و حسرت همیشگی!

                                                                                                                 ناگهان

                                                                                                                           چقدر زود

                                                                                                                                        دیر می شود!

                                                                                                                           (قیصر امین پور)

 

 

از خویش تا به تو برسد صد غزل سرود

مردی که هیچ وقت سرودن بلد نبود

آیینه بودنش به کسی که ضرر نداشت

وقتی کسی غبار دلش را نمی زدود

می خواست با جنون خودش کم کمک کنار...

اما به دوست داشتنت خو گرفته بود

می خواست تا به اوج رهایی سفر کند

از شهر نا نجیب و هوایی پر از کبود

اما خیال بودن با تو نمی گذاشت

تا آورد به تلخی تقدیر سر فرود

انگار مرد خسته تر از قبل می گریخت

از خویش و از توالی و سیگار و شعر و عود

 

شاعر ضمیر شعر خودت را عوض بکن

تا تر شود معاشقه از گفت و از شنود

 

خاتون چگونه بگذرم از تو؟ از عاشقی؟

از شعر چشمهای تو ؟در شهر پر حسود

در این نبود عاطفه تنها خیال تو

آغوش خود به غربت تنهاییم گشود

این ماهی دلم شده خسته از آب و تاب

باید بگیری و بسپاری به دست رود

 

وقتی زبان شعر و غزلهام ساکتند

لطفی ندارد این همه ماندن در این رکود

حالا که وقت وقت خداحافظی نبود !؟

گفتی:چه خوب دیر نشد ناگهان چه زود !

 

باشد برو...برو به خدا می سپارمت...

نفرین به این تلاقی دشنام با درود!

 

 

...

 

مانده از تو در دلم این شور بی سامان عزیز

رد پایی از تو و هی سوز بی پایان عزیز

باز هم یکشنبه شد انجیل چشمت قبله ام

بسته ام زنار لاقیدی شدم صنعان عزیز

زخم یک تردید بی فرجام عذابم میدهد

سر کنم من با کدامین عهد یا پیمان عزیز؟

بی تو ماندن را نمیخواهم ولی دیگر مپرس

تا نکردم من چرا با داغ تو آسان عزیز؟

طالع نحسم خزان رفتنت را دیده است

کاش می شد بشکند این فال و این فنجان عزیز

با خیال و آرزوی تو هوایی میشود

مرغ احساسم که دل بسته به این زندان عزیز

هر چه گشتم تا نشانی از تو ...میدانم فقط

مانده از تو این غزل،این شعر بی عنوان عزیز

 

دلسروده هایم

^{سلام ببخشید که بازم دیر اومدم راستش میخواستم با غزل بروز بشم
ولی یه وقتایی هست که آدم نمیتونه همه حرفاشو با غزل بگه به قول
فریبا عباسی:از من مخواه تا غزلی دست و پا کنم
                   احساس من درون غزل جا نمیشود.
به همین خاطر با این دلسروده های ناقابل خدمت رسیدم باشد که
دوستان تحفه سبزم رو بپذیرند و حضورم ملال کسی رو برنیانگیزد.}

 

فرشته ای سپیدپوش

در زمینه ای به رنگ سرمه ای روشن

با تاجی از بلور

وستاره هایی که دور و  بر میدرخشند

واخمی مقدس که زیباترش نموده..

...

خاتون چقدر خوش عکسی راستی !؟

-----------------------------------------------

کاش میشد برگردی

با این بارانی که من می بینم

شاید هیچ وقت آبها از آسیاب نیفتند!

-----------------------------------------------

تکلیف آینده ام روشن شد

وقتی فهمیدم

دنیا در تاریکی چشمان تو خلاصه می شود!

-----------------------------------------------

نه سن گلیرسن

نه ده من باشقاسینی

سئومه ییم گلیر.

-----------------------------------------------

مجنون که سهل است لیلا که تو باشی،

بیدها هم به این زودی عاقل نخواهند شد.

----------------------------------------------

تو چقدر بزرگی

وقتی دنیا به این کوچکی است.

---------------------------------------------

سن باخماسان

قاپی قاپی گوزلرینی دیله نه جه یم

آنجاق گیلئیلی اولمیاسان

بیرگون دئسه لر:

بیر دیله نچی ده سئویردی سنی.

--------------------------------------------

وقتی دلم گرفته است

از سر و رویت شاعری می بارد!

-------------------------------------------

بوی ادکلنم چه بی رمق خواهد بود

وقتی تو سرما خورده باشی.

-------------------------------------------

چقدر رو دست خوردی

وقتی فهمیدی

من در آن ماجرا دست نداشتم!

عشق که دست خود آدم نیست.

------------------------------------------

با موهایت چقدر دروغ بافتم

تا دست از سرت بردارند!

وقتی که رفت...

 

وقتی که رفت از دل من هم قرار رفت

از باغ خاطرم تب و تاب بهار رفت

من خشت حکم کردم و او دل حواله کرد

دستم چه زود رو شد و دار و ندار رفت

او تازه با بهانه ی من خو گرفته بود

تقدیر پا پی اش شد و بی اختیار رفت

او رفت تا مرا به غزل مبتلا کند

من ماندم و خیال نگاهی که زار رفت

دلتنگ از رفاقت آهن تبارها

تنها تر از خودم شد و دیوانه وار رفت

بغضش هوای بارش یکریز کرده بود

شرمش امان نداد و نگاهش خمار رفت

آتش به جان من زد و یکباره پر کشید

در گیر و دار معرکه آتش بیار رفت

او سهم آسمان شد و قسمت جز این نبود

ها...تا کجا فرشته ی خاکی تبار رفت؟